Troszkę bałam się,
bo stado mówiło o duchach, przepaści, wieży więziennej i pręgieżu...
A na dodatek ten kaganiec brrrr....

Trasę pokonuję (jak zawsze) najtrudniejszym szlakiem - czarnym.
Wspinaczka w górę po takich skałkach
to dla mnie pestka.
Ale, to co wyprawiała reszta stada... Hi, hi, hi.

Oho, już tak wysoko?

Nie bałam się też skalnego urwiska.
Nic a nic.
Oj, oj, oj...
...lepiej zwiewać
za przykładem reszty stada.

Już widzę bramę i... smaczny barek.
Może coś znajdzie się dla mnie?

Kamienny pręgież dla nieposłusznych?
No, co? Ja byłam niegrzeczna?
To pomyłka!

Upsss, lepiej śmignąć stamtąd
zanim mnie przywiążą.

Trzydzieści metrów w górę po krętych,
bardzo wąskich schodach
i już jestem na wieży widokowej.

Teraz napawam się widokami
i wciągam zapach wolności.
Hej, a tamte górki pamiętam - byłam tam!

Najtrudniejsze było schodzenie z wieży.
Zazwyczaj łebek mam w górze,
a tutaj jest odwrotnie.
Ale dałam radę.